Na ons hele proces, na de verstandige maar zo pijnlijke keuze om geen kindje te krijgen in dit leven en na de rouw, leek er meer rust te zijn in onze emotie. Tot dat moment dat een goede vriendin haar eerste kindje krijgt. De zwangerschap kon ik meeleven zonder veel eigen verdriet, maar nu was daar het nieuws van de geboorte van haar dochter. Al bij het lezen van het berichtje schoot ik vol. En de tranen bleven komen, de hele avond. Zo blij voor haar en haar man, zo pijnlijk voor mij en mijn man. Heen en weer tussen blij meeleven en intens verdriet.

Aan het einde van de avond heb ik een poging gedaan mijn pijn in een beeld te vangen. Mijn hoofd staat voor mijn psychische stoornis, de ziekte ‘tussen mijn oren’. Hij ligt als een zwarte bal op mijn rug, los gemaakt van mijn lichaam. Ik voel me erdoor in de steek gelaten, door dat hoofd. Mijn buik, kapot, open, verscheurd. Nooit zal het dragen. Maar uiteindelijk leidt het verdriet en de wanhoop naar de dubbele Koru: het symbool van de liefde tussen mij en mijn man. We dragen dat symbool beiden als hanger aan een kettinkje om onze nek. Het staat voor samen groeien. En hoe pijnlijk het ook is, ook zonder kindje kunnen we dat, dat samen groeien. Met zoveel liefde voor elkaar.

In de tijd dat wij dachten over misschien toch een eigen kindje, de tijd die ik beschrijf in ‘De hoop voorbij’, hadden we al wat babyspulletjes gekocht. Ik had voor mijn vrijgezellenfeest een bon gekregen voor een online warenhuis die ook spulletjes voor kinderen hadden. We hebben daarvoor een rompertje, een knuffel, een mutsje en een paar sokjes gekocht. Het ligt al een jaar op zolder in een hoekje stof te vangen. Tot mijn man het gisteren weer heeft opgezocht. Toen hij er de woonkamer mee in kwam lopen, waren er weer tranen. Uiteindelijk hebben we samen besloten om het mutsje en de sokjes nog even te houden, maar het rompertje en knuffeltje aan het wondertje van mijn vriendin te geven. Samen loslaten. Samen groeien.

Het heft niets op, geen kindje krijgen zal een gemis blijven, maar tegelijk ben ik zo gelukkig met de liefde van mijn leven. En ook dat is de hoop voorbij: nieuwe hoop, op een toekomst, zonder kindje, maar met zoveel geluk en liefde.