“Mijn hele leven wist ik één ding zeker: ik wilde mama worden. Verdeeld over achttien jaar, ben ik dan ook vijftien jaar bezig geweest om deze droom, deze oerwens uit te laten komen. Twee keer mocht ik kort proeven aan het idee, maar beide keren liep het uit op een zeer pijnlijke miskraam. Als herinnering hieraan heb ik een tatoeage laten zetten.

Ik weet nu drie jaar dat ik ongewenst kinderloos zal blijven. Na veel vallen en opstaan én na hard werken, kan ik nu zeggen dat het goed met me gaat. Het gemis is er nog steeds, en zal ook altijd blijven, maar het heeft een plek. In dit boek vertel ik ook mijn eigen verhaal en hierin kun je lezen hoe ik die achttien jaar beleefd heb, maar ook hoe het me gelukt is om het een plek te geven en wat voor rol mijn kinderloosheid heeft in mijn leven.

Ik heb altijd veel geschreven: gedichten, blogs, dagboeken en soms verhalen. Na mijn laatste miskraam ontstond op een gegeven moment het idee om een boek te gaan schrijven over ongewenste kinderloosheid. Ik wilde mijn verhaal vertellen, maar ik wilde ook de verhalen van anderen een ‘platform’ geven. Hierdoor ontstond het idee van ‘De hoop voorbij’; een boek met ervaringsverhalen.
Ik ben erg dankbaar dat ik dit heb kunnen/mogen doen en de schrijvers mij het vertrouwen hebben gegeven om met hun verhaal aan de slag te gaan! Dank lieve mensen!”